Hoe vertel ik het mijn kind?
Wanneer je aan je kind wilt vertellen dat het een broertje of zusje krijgt, helpt de volgende vuistregel je hierbij: hoe jonger het eerstgeboren kind is, des te later vertel je het dat er een baby op komst is. Bij kinderen tot twee jaar is het voldoende om kort voor de bevalling aan je kind uit te leggen dat er in mama’s buik een kindje groeit. Je kunt je kind de situatie beter duidelijk maken door samen een plaatjesboek over dit thema te bekijken. Heel geschikt voor kinderen vanaf twee jaar is bijvoorbeeld het boek van Ingeborg Bijlsma en Monica Maas: "Bobbi wordt grote broer". Vanaf drie jaar is het boek van Yvonne Jagtenberg een aanrader: "Balotje en de baby". Hier komt ook de conceptie al een beetje aan bod. Voor grotere kinderen, die alles precies willen weten, is er het boekje "Ik vind jou lief" van Sanderijn van der Doef.
Ga niet te diep in op de bevalling zelf en vertel niets over erge pijn. Je kind kan je baby de schuld hiervan geven of bang worden wanneer het ziet dat je pijn hebt.
Ook voor drie- en vierjarigen wordt een zwangerschap pas concreet, wanneer de buik begint te groeien en het kind de baby in de buik voelt bewegen. Vanaf vijf jaar is het beter om niets voor kinderen te verzwijgen. Ze verstaan vaak waarover volwassenen praten. Zodra de veilige grens van 4 maanden zwangerschap is overschreden, kun je het je kind vertellen.
Gevoelens van onzekerheid
Je zult niet kunnen voorkomen dat je eerste kind onder de gezinsuitbreiding lijdt. Vooral kinderen tussen de twee en vier jaar reageren sterk op de vermeende concurrent in de kinderwagen. De persoonlijkheid van deze kinderen is al wat verder ontwikkeld dan bij jongere kinderen het geval is. Ze kunnen echter nog niet begrijpen – zoals oudere kinderen - dat de baby geen bedreiging voor hen vormt. Met name twee- tot vierjarigen moeten daarom eerst leren, niet meer alleen in het middelpunt te staan. De aandacht en liefde van de ouders moet met het kleine broertje of zusje worden gedeeld.
Het kind heeft er niets aan wanneer je vertelt dat het later leuk met het broertje of zusje kan spelen. Voor het eerstgeboren kind telt alleen dat het met de baby niet kan voetballen of winkeltje kan spelen. De baby vraagt tijd en genegenheid van de ouders en als het te vaak huilt, werkt de baby gewoon op de zenuwen. Opmerkingen als "Kunnen we de baby weer teruggeven?", zijn daarom vanuit het standpunt van het kind begrijpelijk.
Wat vreselijk Joanna. Schrik ervan zoiets te lezen. Mijn zoon van pas 2 is vreselijk jaloers op zijn zusje van 3 maand. Hij doet haar lichamelijk niets, maar schreeuwt wel tegen haar en heeft sindsdien vreselijke driftbuien en is niet meer het kind wat we kenden. Ik lijd daar enorm onder. De voorbereiding kan helpen, maar ik ben er niet van overtuigd dat dit altijd helpt. Het is ook het kind zijn eigen karakter.
En als na alle voorbereidingen naar de oudste toe, toch in een onbewaakt moment, de oudste de baby de keel dicht houdt, en baby met de ambulance naar het ziekenhuis? Ze was al blauw. Wat moet je dat tegen de oudste zeggen?
Heel cru hè maar wel gebeurd.
(2 Commentaren)