Elise gaat bij Paul op bezoek. En Paul gaat bij Elise op bezoek. Ze kunnen het inmiddels prima een paar uurtjes zonder hun ouders stellen. Dat is een signaal dat ze een onwankelbaar basisvertrouwen hebben. Elise en Paul experimenteren het liefst samen en zijn daarin ook behoorlijk creatief. Zo ontdekken ze bijvoorbeeld dat er meer dan genoeg toiletpapier op een rol zit waarmee je moeiteloos de wc kunt dichtstoppen, zodat er een soort stuwmeer ontstaat. En nog andere onzinnige dingen, tenminste, zo beschouwen volwassenen dat natuurlijk. Vreselijk, kinderen van twee! Ze zijn nu onberekenbaar. Soms maken ze ruzie, met andere dreumesen, maar ook met hun ouders. Daarbij oefenen ze hun sociale vaardigheden. Ze praten niet alleen veel, ook hun manier van denken en spelen wordt steeds complexer. Zo proberen ze de grotere verbanden te ontdekken.
Het ordenen van hun wereldje
Kinderen van twee weten vaak niet eens meer wat ze het eerst zullen gaan doen, zoveel indrukken, ideeën en prikkels komen er op hen af. Daarom proberen ze hun eigen wereldje te structureren om zo zelf enige ordening in de chaos aan te brengen. De regels daarvoor maken ze zelf. Ook al komt het nogal dwangmatig over op ouders, toch help je je kind als je meespeelt. Je kind staat erop dat de dagelijkse dingen steeds op precies dezelfde manier worden gedaan en het wil ook dat je steeds hetzelfde verhaaltje voorleest. Deze regels stellen het kind niet alleen gerust, maar helpen het ook bij zijn zoektocht naar de eerste onomstotelijke wetmatigheden. Je kind herkent intussen categorieën (dieren, planten, meubels) maar ook geometrische basisstructuren zoals cirkels en vierkanten. Bovendien is het enthousiast aan het sorteren: Knuffels bij knuffels, ballen bij ballen.
Bladwijzer van dit artikel maken bij…